“Mam, we hadden het niet gered met papa he?”
“Mam, ik wil niet zo worden als papa, ik wil mijn gevoel tonen”
Dit zijn twee zinnetjes van een wijs en gevoelige jongen die een stevige fundering heeft meegekregen.
Ik kan me nog heel goed herinneren dat mijn moeder tegen mij zei als 6/7-jarige “Tanja je moet wel praten, want we kunnen geen gedachten lezen”. Dit was het punt dat ik als hoog gevoelig en wijs kind niet bewust meer op aarde leefde, maar overleefde. En zoals in vele gezinnen, buiten de traditionele rolverdeling om waren mijn ouders sociaal/emotioneel niet aanwezig. Ik heb totaal geen fundering meegekregen, maar had blijkbaar wel een innerlijke kracht in mij die mij staande hield.
In mijn eerste huwelijk kreeg ik een zoon. Ziek ter wereld gekomen, maar als moeder had ik het volste vertrouwen dat het goed zou komen.
Zijn vader ging weg toen zoonlief nog net 4 jaar oud was. Ik ben toen vierkant achter mijn zoon gaan staan en gezegd “ik doe wat ik zeg en zeg wat ik doe”. Ik was er altijd voor hem, ook al was ik er niet. Ik kan met trots zeggen dat ik hem een stevige fundering heb meegegeven. Waarom? Omdat iedere kind/puber die geen stevige fundering heeft, deze in de buitenwereld gaat zoeken. Wat je zelf niet hebt ontvangen als ouder toen je zelf kind was, kun je ook niet doorgeven.
Nu hij ondertussen is gesetteld samen met zijn lieve vriendin mag en kan zijn gevoeligheid stapje voor stapje naar buiten komen. En ja, dat is best spannend, omdat dit nog voor de jongens/mannen in de kinderschoenen staat.
