Ik ben in 2005 gescheiden en vanaf het moment dat mijn ex-partner de deur uit liep, heb ik mijn leven opgepakt met mijn zoon. Het eerste wat ik hem beloofde was “ik doe wat ik zeg en zeg wat ik doe”. Vanaf die tijd was ik er altijd voor hem. De scheiding was ook het startsein en ben ik het pad van persoonlijke ontwikkeling opgegaan. Mijn rugzak was overvol, maar wonder boven wonder heb ik mijn zoon kunnen laten zijn wie hij is. Ik heb hem een stevige fundering meegegeven. Hij is inmiddels volwassen en staat stevig en vol vertrouwen in het leven. Hij gaat zijn eigen weg en trekt zich van niemand wat aan.

Maarrrr, ondanks zijn stevige fundering, komt zo nu en  dan het gemis van zijn biologische vader de hoek om zeilen. In zijn jonge jaren droomde hij vaak dat we met z’n allen in een groot huis woonden. En ook toen zijn vriendinnetje het uitmaakte, werd ik opgetrommeld.

Hij zei “mam, ik wil niet zo worden als papa, ik wil mijn emoties tonen”.

En hij was ook wel boos op zijn vader en begreep niet dat hij niet regelmatige belde of hem uitnodigde om samen even een dagje op pad te gaan. Gelukkig is mijn zoon krachtig genoeg om wel zelf het contact te onderhouden. En nu hij een huis gekocht heeft met zijn vriendin wil hij uiteraard zijn vader er ook bij met de sleutel overhandiging.

Een afwezige ouder blijft te allen tijd een gemis voor onze kinderen.

Ik heb het ook niet gered om op een volwassen manier contact te houden met mijn ex-partner, maar dit is in mijn ogen wel de manier om je kinderen een fundering mee te geven, want in de puberteit hebben zowel jongens als meisjes hun vader of vader figuur nodig.

Een afwezige ouder is een gat in het hart van je kind